Pse nuk po i gjejmë alienët? I kemi kërkuar në vendet e gabuara

0
45
Loading...

Një studim i botuar nga ‘The Astronomical Journal’ shpjegon se përkundër përpjekjeve, hapësira e mundshme për të gjetur forma të tjera të jetës është ende e pafund. Deri më sot, thuhet se vetëm 0.00000000000000058% të pjesës së universit ku mund të gjeni alienët është hulumtuar.

Paradoksi i Fermit

“Nëse universi dhe galaksia jonë po mbushet me qytetërimet e zhvilluara, ku janë ata?” Ky është paradoksi i atribuuar i fizikanit italian, Enrico Fermi dhe ku astronomët ende nuk kanë arritur të gjejnë një përgjigje. Një studim i marrë nga Mit Technology Review u përpoq të shpjegojë pse është kaq e vështirë për t’u zgjidhur. Arsyeja pse ende nuk i kemi regjistruar kontaktet me qytetërimet e huaja është se nuk kemi provuar mjaftueshëm, ose më mirë, që fusha jonë e hulumtimit, për momentin, ka qenë shumë e ngushtë.

Një gjilpërë në një kashtë kozmike

Hulumtimi është nënshkruar nga Jason T. Wright, Shubham Kanodia dhe Emily G. Lubar dhe është botuar në ‘The Astronomical Journal’. Koncepti që qëndron pas këtij studimi është se zona në të cilën u zhvillua Seti, akronim për Kërkimin e Inteligjencës Jashtë Shtetërore, është po aq i madh sa një pishinë në krahasim me oqeanin në të cilin mund të ekzistojnë këto forma të jetës. Në tekstin e hulumtimit përdoret një metaforë edhe më e qartë: “Kërkoni hala alieni në një kashtë kozmike”. Në fakt, përgjigjja ndaj paradoksit Fermi që është dhënë nga Shubham Kanodia, një nga studiuesit, është: “Nuk kemi kërkuar mjaftueshëm”.

Dimensionet që duhen marrë parasysh

Hapësira ku duhet të gërmoni është e madhe, dhe kjo pa menduar për të gjithë universin, por vetëm për pjesën ku përqendrohet hulumtimi i Setit. Ne flasim për një sferë, me Tokën në qendër, 33 mijë dritë vite në diametër. Përveç shkallës, studiuesit llogaritën edhe përmasat e tjera të kësaj hapësire, faktorë të tillë si sinjali i frekuencës, fuqia e transmetimit ose modulimi. Duke shqyrtuar 60 vjet hulumtim Shubham Kanodia dhe anëtarët e ekipit të tij kanë llogaritur se pjesa e hulumtuar e këtij kasapi kozmik me kalimin e kohës është vetëm 0.00000000000000058%.

Ngjarja Houston

Faktori i fundit që duhet marrë në konsideratë është koha. Nuk është e thënë se në pjesën e analizuar në një periudhë të saktë, duhet domosdoshmërisht të kalojë një sinjal alieni. “Le të themi se unë ju thashë, – thotë Kanodia, – se diçka interesante po ndodh në Houston tani. Unë nuk do t’ju them se ku është dhe nuk do t’ju them se çfarë po ndodh. Nuk ju them as se për çfarë bëhet fjalë. A është një dyqan librash? A është një koncert? Gjetja e kësaj ngjarjeje do të ishte vërtet e vështirë”. Mundësitë e zgjerimit të analizës së këtij kasapi të hekurave vijnë nga teknologjia. Gjithashtu, sipas Kanodisë këtë vit 150 minuta kërkimi me teleskopin e Array Widefield Array kanë mbuluar një përqindje më të madhe të hapësirës se të gjitha projektet e tjera Seti në histori.

Sinjali Wow!

Duke lënë mënjanë legjendat urbane dhe shtatë personat me kokërr lart, të cilët janë në kontakt të drejtpërdrejtë me reptilianët, një nga shenjat e pakta të jetës së alienëve që mund të ketë vlefshmëri shkencore është sinjali Wow! Është kapur nga astronomi Jerry Ehman në Ohajo në vitin 1977, një sinjal nga hapësira e thellë që ishte 30 herë më intensive se mesatarja e zonës ku u zbulua. Ajo kurrë nuk u rishfaq.

Në vitin 2012, falë një nisme nga National Geographic dhe Observatori Arecibo, u bë një përpjekje për të komunikuar me ata që dërguan sinjalin Wow! Rreth 10 mijë tweets dhe video të famshme u dërguan në pikën nga e cila filloi. Asnjë përgjigje deri tani, as edhe një retweet.

Origjina e këtij sinjali është e vështirë për t’u sqaruar, veçanërisht për shkak të viteve që nga marrja e saj.

Komento:
Loading...